Ogłoszenie Informacje o sprzedawcy Mapa Powiadom znajomego Komentarze Opis Opis: Apsik zwany Apem to potężny, masywny pies w typie akity amerykańskiej. Ma ponad 10 lat, szuka nowego domu już od kilku lat. Ape jest psem przyjacielskim, towarzyskim, łagodnym wobec ludzi. Pomimo słusznego wieku, ma adoptuj wciąż w sobie urok młodzieńca – lubi się bawić, jest obdarzony pogodnym usposobieniem. Jest bardzo posłuszny i oddany swojemu przewodnikowi. Zachowuje czystość w domu, grzecznie zostaje sam podczas nieobecności opiekunów. Ładnie chodzi na smyczy. adopcje Akceptuje suczki, nie przepada za innymi samcami. Szuka bezpiecznej przystani na resztę życia. Pies mieszka w hoteliku koło Raciborza. Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa) kontakt: 504000424 lub: do adopcji [email protected] Apsik zwany Apem to potężny, masywny pies w APE - siłacz o gołębim sercu! , śląskie Katowice Skontaktuj się ze sprzedajacym. Lokalizacja Region: śląskie Miejscowość: Katowice Adres: Warszawa Typ ogłoszenia Kod ogłoszenia: RF12599935 Informacje Zadaj pytanie jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji. Skontaktuj się ze sprzedajacym. W przypadku kontaktu ze sprzedającym, prosimy o powołanie się na serwis Dziękujemy :-) Powiadom znajomego Tylko pola oznaczone * są wymagane. Imię znajomego * E-mail znajomego * Twoje imie Twój E-mail Wiadomość Kod bezpieczeństwa * Proszę wstawić symbole z obrazka do pola poniżej. Jeśli symbole są niejasne, kliknij na zdjęcie.

Rozmowa "Głosu Pomorza" z Mariuszem Pudzianowskim, który w sobotę odwiedził naszą redakcję - Powoli stajesz się filmową gwiazdą, tymczasem w sporcie rok 2004 był dla ciebie chyba średnio udany?- Nie zgadzam się. Oprócz trzeciego miejsca w mistrzostwach świata na Bahamach, zdobyłem wszystko co było do zdobycia w kraju i na świecie. Od kilku lat jestem na światowym topie w tym sporcie, a utrzymać się jest zawsze trudniej niż wejść na "Przegląd Sportowy" nie umieścił ciebie nawet w trzydziestce najlepszych sportowców?- Dziwne, prawda? Niewielu jest przecież w naszym kraju sportowców będących w swoich dyscyplinach niekwestionowanymi mistrzami. Tylko, że ja jestem uważany za gwiazdę TVN, a imprezą, o której wspomniałeś "kręci" TVP, więc...- Co z aferą dopingową? W listopadzie światowa federacja zawiesiła cię na rok w prawach Ten wyrok to farsa. Od czasu jego wydania spokojnie startuję w zawodach, na które jestem oficjalnie zapraszany. W marcu wyjeżdżam chociażby na Arnold Classic. Komisja do tej pory nie dostarczyła kontrowersyjnej próbki, a ma na to 30 dni od daty badania. - Skąd więc całe zamieszanie?- Po prostu kilku ludzi chciało obrzucić mnie błotem, bo nie podpisałem jakiegoś kontraktu. Teraz odpowiedzą za to przed Dużo podróżujesz. Jakie miejsce szczególnie utkwiło ci w pamięci?- Dość niesamowicie było w Zambii, na safari. Te dzikie zwierzęta zaraz za szybą twojego samochodu to coś czego nie da się zapomnieć. Duże wrażenie wywarły na mnie także kanadyjskie wodospady. Natura to w ogóle coś Czy za granicą odpoczywasz od popularności?- Skąd. "Strongmeni" są tak promowani w światowych mediach, że ludzie rozpoznają mnie gdziekolwiek Prowadzisz marynarskie życie - w każdym porcie inna dziewczyna?- Nie, jestem stały w uczuciach (po tych słowach Jan Nowicki, kolega z planu, daje Mariuszowi znaczącego szturchańca).- Masz jakiś ideał kobiety?- Nie ma czegoś takiego jak ideał. Kiedy jesteś młody, pociągają cię kobiety dojrzałe, a kiedy przekraczasz pięćdziesiątkę, oglądasz się za dwudziestolatkami. Najważniejsze, żeby kobieta miała w sobie "to coś". - Często przeglądasz się w lustrze?- Ten etap - wystawanie po siłowni przed lustrem i dylematy: "rośnie, nie rośnie?" - mam już za sobą. Trenuję już bardzo długo i wiem, że w tym sporcie efekty przychodzą dopiero po kilku latach. Ale jestem dumny ze swojego "W dużym ciele mały mózg" - jak reagujesz na takie opinie?- Myślę, że wypowiadają je ludzie niedowartościowani, którzy nic w życiu nie osiągnęli. Sobie nie mam nic do zarzucenia - skończyłem szkoły, znam języki. To raczej ludziom mówiącym takie rzeczy brakuje inteligencji i Czy zdarzają się amatorzy przygód, próbujący się z tobą zmierzyć?- Raczej nie, zresztą unikam tego typu Kiedyś jednak taki unik ci się nie udał i wylądowałeś na 19 miesięcy w więzieniu, czego zresztą nie Interweniowałem w obronie bitego chłopaka. Okazało się, że bijący był lokalnym gangsterem, który z płaczem pobiegł na policję i stało się. Nauczyło mnie to, że g..., nie zawsze należy sprzątać, czasem lepiej ominąć je z daleka. - Często odwiedzasz ciężko chore dzieci w szpitalach. To z potrzeby serca, czy poczucia winy, że ty masz wszystko, a one nic?- Bardzo żal mi takich dzieci i staram się im pomagać jak tylko mogę. Czasem jest to wizyta, czasem jakaś bardziej wymierna korzyść. Zobowiązałem, np. mojego menedżera, by część dochodów z biletów i sprzedaży moich podobizn przekazywano na cele charytatywne. Uważam, że te dzieciaki są o wiele silniejsze niż ja czy ty. Trzeba naprawdę ogromnej odporności psychicznej, żeby znieść to co one przechodzą. - Dla tych dzieci jesteś idolem, a kto jest wzorem dla ciebie?- Mój ojciec. Do dziś słucham jego rad, tak w życiu prywatnym, jak i sportowym. (ojciec Mariusza był bokserem).

W środę, 8 grudnia rodzina, przyjaciele i znajomi odprowadzili w ostatnią drogę Artura Walczaka, znanego w Gnieźnie jako Artek lub „Waluś”. Jak podaje "Głos Wielkopolski", takich tłumów już dawno nie widziano na cmentarzu Świętej Trójcy. Czytaj również: Policzkują się na śmierć! W dniu pogrzebu sportowca na cmentarzu św. Trójcy w Gnieźnie pojawiły tłumy pogrążonych w smutku ludzi. Byli wśród nich najbliżsi "Walusia": siostra Iwona z mężem, córką i wnuczką, ale też kilka znanych w środowisku MMA twarzy. Jak podaje "Głos Wielkopolski", w tłumie wypatrzeć można było zawodników gal PunchDown, którzy brali udział we wcześniejszych walkach. Z pewnością zdawali sobie sprawę z tego, że na miejscu Artura Walczaka mógł znaleźć się każdy z nich. Żałobników nie zniechęcił nawet mróz. Zobacz także Najbliższy przyjaciel zmarłego, Piotr Witczak (znany jako "Bonus BGC") w czasie mszy ocierał spływające po policzkach łzy, a na koniec złożył przy trumnie piękny wieniec. Urna z prochami strongmana została złożona w grobowcu, w którym spoczywają jego rodzice. Na koniec z głośników rozbrzmiał utwór Ryszarda Rynkowskiego "Ci co odeszli", podczas którego zgromadzeni nie byli w stanie powstrzymać łez. - Dziękuję Wam w imieniu rodziny za tak liczne przybycie nawet w czasach epidemii – mówił duchowny, prosząc o nieskładanie kondolencji. Czytaj także: Właściciele federacji PunchDown wydali oświadczenie po śmierci Artura "Walusia" Walczaka. "Nadzieja ostatecznie zgasła" Śmierć "Walusia" przerwie brutalne rozgrywki? Artur Walczak trafił do szpitala 22 października po gali PunchDown 5 we Wrocławiu. Mężczyzna podczas jednego z pojedynków doznał wylewu krwi do mózgu. Walczak został przetransportowany do szpitala, gdzie został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej. Zmarł 26 listopada. Po tragicznym w skutkach nokaucie na Arturze Walczaku właściciele federacji PunchDown wydali oświadczenie, w którym wyjaśnili, że zrobili wszystko, aby podczas gali zapewnić zawodnikom bezpieczeństwo. Odnieśli do zarzutów, że na miejscu nie było karetki pogotowia. Wrocławska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie narażenia człowieka na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Przedmiotem śledztwa jest sprawdzenie, czy podczas gali zachowano wszystkie możliwe środki bezpieczeństwa. Badana jest też legalność tego typu walk. Czytaj więcej: Ujawniono przyczynę śmierci Artura "Walusia" Walczaka. Sprawą zajęła się prokuratura (źródło: Radio Zet, Głos Wielkopolski) KMK

Ładowniczy Gustaw Jeleń to najzabawniejszy członek załogi „Rudego” 102, istna beczka śmiechu, skory do żartów, nawet w sytuacjach wyglądających na beznadziejne. Dzięki swojemu nieokiełznanemu poczuciu humoru potrafił doskonale rozładować napięcie, a nikomu nie trzeba tłumaczyć, że ludziom zamkniętym pod powłoką stalowego kolosa, permanentnie zagrożonym wizją śmierci przez usmażenie, stresu nie brakuje, i że nachodzą ich czasem klaustrofobiczne myśli. Komizm i nobilitacja dialektu Z postacią Gustlika idzie w parze komizm języka. Kiedy już Jeleń coś powie, a lubi godoć, to nic, tylko boki zrywać. Ponieważ radości ciągle za mało w naszym życiu, dajmy sobie na nią szansę jeszcze raz: „Ale ma piękne musle - jak żonaty wróbel”; „- Was? - Kapusta i kwas”; „Tomuś, nie piskaj!”. Takie teksty i nim podobne, wzmocnione komediowym talentem aktorskim Franciszka Pieczki, uczyniły z Gustlika bezkonkurencyjnego trefnisia, ulubieńca publiczności. „Godoć” to nie żadna literówka, to zasugerowanie odmiany terytorialnej polszczyzny, jaką posługuje się plutonowy Jeleń, wywodzący się z Ustronia na Śląsku Cieszyńskim. J. Przymanowski sprawnie wykorzystał potencjał komiczny tkwiący w dialekcie śląskim, skumulowany w warstwie fonetycznej i leksykalnej. Inna sprawa, że wprowadzając mowę Ślązaków do bestselerowej powieści, jako prominentny literat Rzeczpospolitej Ludowej przy okazji dokonał, być może mimowolnej - nobilitacji tego regionalnego wariantu języka polskiego. Siłacz o gołębim sercu W wydawnictwie „Ikony PRL. Bohaterowie tamtych lat” spotkamy się z tezą, że Gustlik uosabia „archetyp siłacza o gołębim sercu”. W istocie, bohater wielokrotnie dawał nam dowody, że został obdarzony przez naturę ponadprzeciętną tężyzną, już choćby w pierwszym odcinku serialu, kiedy to zrobił z calowego gwoździa pukiel, czy później, gdy trzeba było, z braku lewarka, unieść pojazd, by zmienić koło. Często też ratował życie swoim kolegom, korzystając ze swojej krzepy, np. gdy otwierał zablokowaną klapę włazu do czołgu. W walce wręcz masakrował uzbrojonych wrogów, ale już jeńców (np. niemiecką spadochroniarkę) traktował z niepasującą do mocarza delikatnością. Siła Gustlika nie wzięła się z niczego, w dużej mierze wypracował ją, będąc dzieckiem, a więc i głównym pomocnikiem kowala z Ustronia. Gdy patrzymy na aktora grającego Jelenia, to - z całym szacunkiem dla Franciszka Pieczki - nie wygląda on na człowieka wprawianego od dzieciństwa przez ojca do wymachiwania młotem kowalskim. Tak, na tle Gajosa, Pressa Pieczka to rosły mężczyzna, ale w odniesieniu do dzisiejszych, wyśrubowanych, sterydowych standardów jego muskulatura wygląda marnie, no i mało przekonująco. Filmowy Gustlik przypomina budową bardziej słabo odżywionego jeńca stalagu niż stukilowego (waga bohatera znana z powieści) osiłka z półksiężycami bicepsów. Ślązak propagandowo spreparowany K. Śledziński, autor książki „Tankiści. Prawdziwa historia czterech pancernych”, kręcił fachowym nosem historyka na wymysł J. Przymanowskiego, by w załodze „Rudego” ulokować Polaka z terenów tak odległych od punktów mobilizacyjnych I Armii, jak Śląsk - i to inkorporowanych do III Rzeszy: „(...) Gustaw Jeleń ze Śląska Cieszyńskiego (...) to już propagandowy wybryk Przymanowskiego”. Dodajmy, że Polaka podejrzanego, bo wcielonego podczas wojny do Wehrmachtu, a w dobie PRL-u - drugiej kategorii. Wszak nie jest tajemnicą, że komuniści nie ufali Ślązakom, uważali ich za zakamuflowanych Niemców, w najlepszym razie za element niepewny etnicznie, no i także ideologicznie, stąd też założyli dla nich - prewencyjnie - koncentrak w Jaworznie, gdzie szalał sadysta Salomon Morel, opanowany szatańską ideą stworzenia w podległym mu obozie warunków gorszych niż te, które panowały w nazistowskim Oświęcimiu. Pozytywny obraz Ślązaka w „Czterech pancernych” to sygnał, że pod koniec lat 60. XX w. do władzy w PZPR powoli dochodzi frakcja śląska, czy też może raczej zagłębiowsko-śląska, wszak towarzysz Gierek, mimo że rezydował w Katowicach, wywodził się z Zagłębia, a w PRL to nie było to samo, ba! - jeszcze dzisiaj w tradycyjnych rodzinach śląskich to nie jest to samo. Zresztą Przymanowskiemu tak, a nie inaczej sportretowany czołgista Ślązak przyniósł złote góry sławy. W latach prosperity serialu pisarz spotykał się z wielotysięczną publicznością zagłębiowsko-śląską na obiektach piłkarskich, na przykład na Stadionie Ludowym w Sosnowcu. Jeszcze jeden wątek w sylwetce Gustlika został propagandowo spreparowany przez Przymanowskiego, widać to wyraźniej w książce niż na ekranie. Ślązak Jeleń - katolik! - został wykreowany przez prozaika na przyjaciela wojujących ateistów: „- Zabierzecie dziewczynę? (...) - Krasiwaja? (...) Dowieziom, czestnoje komsomolskoje. (...) - Co on powiedział (...)? - dopytywała się Honorata. - Powiedzioł: jak Boga kocha, że dowiezie - przełożył Gustlik z rosyjskiego na nasze”. Herkules pokonany przez miłość Janek, Grigorij, Franek Wichura - młode, zdrowe chłopaki nie tyle uganiają się, co oglądają za spódniczkami. Szczególnym wzięciem u płci pięknej cieszy się Kos. Gustlik jest inny, lubi pożartować sobie o dziouszkach, ale cechuje go powściągliwość w nawiązywaniu relacji z kobietami. Cóż, widać rosłe chłopisko, ustroński Herkules nie ma takiej śmiałości w kontaktach z paniami, jak chociażby w konfrontacji z Niemcami, których przeważające siły może powstrzymywać nawet w pojedynkę (odcinek XVII „Klin”). Ale nie takich twardzieli jak Gustlik potrafi złamać miłość. Poznana w okolicach Kreuzbergu krajanka, wywieziona na roboty przymusowe do Niemiec Honorata z Koniakowa, staje się miłością Gustlika od pierwszego wejrzenia, potwierdzoną pierścieniem zaręczynowym czasu wojny - nakrętką od śruby wygrzebaną w czołgu. Po kapitulacji III Rzeszy Gustlik i panna Honorata (podobnie jak Janek i Marusia) staną na ślubnym kobiercu. Będą żyli długo i szczęśliwie w życzliwej pamięci miłośników superserialu o fikcyjnej załodze prawdziwej 1. Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. tekst Mariusz Solecki

Kiedyś sport musiał dzielić z pracą w "Muszyniance", a specjalistyczny sprzęt budować z tatą. Dziś Tomasz Kowal jest już gwiazdą. Ale wcale nie wyłącznie dlatego, że nosi na sobie górę mięśniJ est jednym z najsilniejszych ludzi w Europie. Poza sezonem - tak, w zasadzie tylko dla zabawy, żeby nie wypaść z formy - dźwiga sobie po 250 kilo. Z kolei na zawodach ciężary sięgają i 400 kilogramów. Waga? Optymalnie 134 kg. Biceps? Pół metra z okładem. Do tego udo (80 cm) i klatka piersiowa: 138 cm. Łamie nie tylko kolejne rekordy, ale też stereotypy. - Ludzie ze zdziwieniem mówią, że moja budowa ciała nie pasuje do tego, jakim jestem człowiekiem. A ja po prostu jestem wrażliwy. Lubię pomagać. No bo kto tak naprawdę pomoże dzieciakom? Nasze państwo? - pyta Tomasz Kowal, strongman z Krynicy-Zdroju. Kwestuje, bierze udział w zawodach, a nawet... tańczy zumbę. - Ja i zumba? Wyobrażacie to sobie? - opowiada z uśmiechem. - No, ale uzbieraliśmy na implant dla głuchoniemego chłopczyka. Opłaciło się. Odwiedza fundacje, szkoły, przedszkola. Dzięki temu Julce i Nikodemowi można było podarować wózki. Zresztą, takie przykłady można by mnożyć. Niedawno w Nowym Sączu odwiedził Stowarzyszenie "Nadzieja". - Aż mnie za serce ścisnęło, kiedy zobaczyłem, jak te dzieci pracują z rehabilitantami. W takich sytuacjach zawsze sobie myślę, że człowiek to miał jednak szczęście. Codziennie rano dziękuję Bogu za to, co mi dał i kim jestem - przyznaje. Oczko w głowieZa dobre serce los odwdzięczył się pół roku temu. Poznał wtedy Anię. Na Facebooku zaprosiła go do Gorlic, gdzie sama pracuje z trudną młodzieżą. Najpierw się zdzwonili, a potem zakochali od pierwszego wejrzenia. Co prawda oświadczyn jeszcze nie było, bo to ma być coś specjalnego, ale w przyszłym roku wezmą ślub. Nawet sala weselna jest już zarezerwowana. - Wcześniej takie rzeczy nie były dla mnie priorytetem. Koncentrowałem się jedynie na karierze, ale co tu dużo mówić, zaczęła mi doskwierać samotność. Mam przecież 34 lata. Koledzy, młodsi siostra i brat, założyli już swoje rodziny, a ja? Przychodzą święta, i co? Sam... Niesamowicie się cieszę z tego wyjazdu do Gorlic. Ania to moje oczko w głowie. Świetna silny, wykształconyTomasz Kowal to, od minionego października, magister marketingu oraz sprzedaży. - No bo kto powiedział, że człowiek, który dźwiga ciężary, nie może być porządnie wykształcony? To jakiś kolejny stereotyp - puszcza oko. - Zresztą, nie jestem jedynym siłaczem po studiach. Podobnie jest przecież z Krzysiem Radzikowskim, a taki Mariusz Pudzianowski to już nawet chyba otworzył przewód doktorski. Studiował w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu. Pracę magisterską napisał na piątkę, a obronił na cztery z plusem. Tyle tylko, że tak naprawdę nie wiadomo, kto komu był potrzebny, bo przecież zanim rozpoczął studia, już od dawna sam negocjował ze sponsorami. - Miło wspominam te pięć lat na uczelni. A skąd taki pomysł? Trzeba mieć jakiś plan na przyszłość. Bardzo lubię marketing, a postawiłem na naukę, bo wiem, że każdy sportowiec kiedyś ze sceny musi jest sobie sterem, żeglarzem i okrętem. - Ale był taki okres, że pracowałem w rozlewni Muszynianki. Na zmiany. Przed nocą szedłem jeszcze na trening, a potem przez osiem godzin odkładałem w jego życiu był zawsze. Od przedszkola trzyma się z Pawłem Kołodziejem, znanym pięściarzem, który także jest z Krynicy. Razem jako piętnastolatkowie trafili na zajęcia kick-boxingu. Późniejszy "Góral" lub "Diabeł Tasmański (takie ksywy otrzymał od innych strogmanów) ważył wtedy 49 i pół kilo. Walka jakoś za specjalnie jednak go nie wciągnęła. Bardziej zerkał w stronę siłowni, więc po jakiś pięciu latach, w 2000 roku, ważył już 95 kg, a na ławce wyciskał 200 kg. Wkrótce nastąpił przełom. Tata - złota rączka- Na siłownię chodził ze mną Roman Gzyl, człowiek starszy ode mnie o ponad 10 lat. Wtedy zawody strongmańskie wchodziły do Polski, a on zgłosił się na start. Byliśmy kumplami z siłowni, więc pojechałem mu kibicować. Podszedłem, obejrzałem, podotykałem tamte ciężary i pomyślałem sobie: "O Jezu, to czym ja teraz ćwiczę, to jakieś minimum. Kiedy ja coś takiego podniosę? Trzeba się sprawdzić" - tłumaczy. Tak został strongmenem. Na początku treningi musiały odbywać się tylko w zwykłej siłowni, ponieważ trzeba było wzmocnić nogi, plecy, ramiona. Kiedy zbudował już bazę, samą technikę należało ćwiczyć na sprzęcie specjalistycznym. Bo co z tego, że będzie miał silną klatkę, jak przyjdą zawody i nie będzie wiedzieć, jak kulę złapać, czy poradzić sobie ze spacerem buszmena, drwala? Tutaj pomógł tata. - Złota rączka, do tego też silny, więc partyzanckim sposobem sami porobiliśmy niektóre rzeczy. No a dziś w Krynicy mam swoją halę, gdzie jest tylko i wyłącznie sprzęt specjalistyczny. Trening na normalnej siłowni, to teraz zwykła zabawa. Wchodzę tam tylko po sezonie, żeby podtrzymać formę, poruszać się, utrzymać masę mięśniową. Kocham dźwigać, więc nie wyobrażam sobie, żeby nie iść na trening. Nie było takiego dnia, żebym powiedział, że nie dam rady, że może sobie poleżę. Zadebiutował w 2004 roku, pierwszy sukces przyszedł już rok później. Kowal pojechał na turniej "Rekordy Siłaczy". - Wcześniej trenowałem tylko tak na partyzanta, a tam zjechały się różne chłopaki i mówią, że oni to ćwiczą na profesjonalnym sprzęcie. Pokazywali zdjęcia, więc pomyślałem sobie: "Kurczę, co ja tu w ogóle robię?". Przyjechałem jak jakiś chłopak ze wsi, który właśnie przesiadł się z ciągnika do mercedesa. No, ale co, ostatecznie zająłem jednak drugie propos mercedesa, ten Kowala zimą radzi sobie świetnie, ale Tomasz jeździ też cinquecento. Wersja sporting. Ten samochód czasem zdarza mu się samemu wyciągać z zaspy. - Ludzi w ogóle bawi, jak podjeżdżam pod sklep i wysiadam z tego cinquecento. Widzę, jak zerkają z boku. A przecież wiadomo, że zimą Krynica jest zatłoczona, więc łatwiej gdzieś zaparkować właśnie takim małym autkiem. Zresztą, po zakupach jadę sobie nim do swojej hali, wjeżdżam na platformę, a potem podnoszę kilkadziesiąt razy. Góra, dół, góra, dół - kto powiedział, że siłacz nie może też mieć poczucia humoru?Nie będzie jak "Pudzian". RaczejCo, kiedy już zejdzie ze sceny? - Wielu ludzi mnie pyta, czy pójdę w tę stronę co Mariusz Pudzianowski. Hmm, dzisiaj mogę powiedzieć, że gdy skończę dźwiganie, będzie to także mój całkowity koniec ze sportem. Z drugiej jednak strony, ostatnio polubiłem aikido... Nie, raczej nie wiążę z tym przyszłości...Tomasz Kowal - urodził się 28 listopada 1980 roku, mieszka w aktualnym międzynarodowym mistrzem Polski strongmanówz 2014 roku. Kowal to także wicemistrz Europy Strongman życiowe: -przysiad: 330 kg,-wyciskanie: 240 kg, -martwy ciąg: 390 kg, -wyciskanie zza karku: twarzą budowlanych firm "Erbet" i "Żelbet".

"Dziecko autystyczne zawsze wyczuje, czy jest akceptowane. Lilianna Gródek była zawsze dla nich otwarta i za to jej dziękuję".Rzesze dzieci i młodzieży, nauczyciele i dyrektorzy sądeckich szkół, najbliższa rodzina, przedstawiciele władz miasta, przyjaciele i znajomi pożegnali wczoraj zmarłą w niedzielę Liliannę Gródek, wieloletnią dyrektorkę Szkoły Podstawowej nr 6 w Nowym Sączu im. ks. Jerzego Popiełuszki, która była już na emeryturze. Smutną ironią losu cieszyła się nią zaledwie kilka zaledwie 58 lat i kolejny etap życia dopiero się dla niej zaczynał. Choroba, z którą zmagała się od kilku miesięcy, nie dała jednak za wygraną."W naszej pamięci Lila pozostanie jako człowiek skromny, pracowity, rzetelny, szczery, oddany sądeckiej oświacie. Ostatnie 15 lat z oddaniem kierowała szkołą. Całe życie poświęciła wychowaniu i nauczaniu dzieci oraz realizacji hasła ks. Jerzego Popiełuszki "Zło dobrem zwyciężaj" - napisali w nekrologu dyrektorzy sądeckich szkół. Ci, którzy i pracowali z Lilianną Gródek podkreślają, że była pedagogiem z krwi i kości, osobą o gołębim sercu, niezwykle skromną, nie lubiącą rozgłosu, oddaną dzieciom i młodzieży, które zawsze w swojej pracy zawodowej stawiała na pierwszym miejscu. Nie zawahała się przyjąć do szkoły dzieci cierpiące na autyzm i wspólnie z rodzicami oraz sądecką Fundacją Pomocy Osobom z Autyzmem "Mada" tworzyć szkolę integracyjną. Obecnie może ona uchodzić w Małopolsce za wzór do Nasza współpraca z panią dyrektor rozpoczęła się od utworzenia pierwszej klasy autystycznej w Nowym Sączu - powiedziała "Dziennikowi" Bożena Fryc, prezes Fundacji "Mada". - To ona odpowiedziała pozytywnie na moje starania, by nasze dzieci mogły dalej się uczyć. Był rok 1997. Tego jej nigdy nie zapomnę. Początki były bardzo trudne, ale dzięki jej otwartości uruchomiliśmy pierwszą klasę autystyczną. To ona zabiegała o to w kuratorium, robiła wszystko, by wyposażyć sale. Bardzo angażowała się w nasze problemy. Obecna była na wszystkich spotkaniach. Podawała pomocną dłoń. Nam, rodzicom dzieci z autyzmem wystarczyło, że z nami porozmawiała. Bardzo cieszyła się z każdego, choćby maleńkiego kroku uczniów dotkniętych tym schorzeniem. Jej dzień pracy w szkole nie kończył się bynajmniej po ośmiu godzinach. Gdy odbieraliśmy nasze pociechy ze świetlicy, zawsze mogliśmy ją spotkać na pierwszej klasy autystycznej chodziła czwórka uczniów. Po dwóch latach w szkole utworzono kolejną klasę, tym razem integracyjną, a po kolejnych dwóch uruchomiono następną autystyczną. Teraz od nowego roku szkolnego podrastające nastolatki z autyzmem są prowadzone indywidualnym tokiem O śmierci Pani Lilianny dowiedziałem się w poniedziałek rano, gdy zadzwoniłam do szkoły i przekazano mi tą smutną wiadomość - dodaje Bożena Fryc. - Zapamiętam ją jako kobietę ciepłą, otwartą, kochającą dzieci, którym poświęcała niemal cały prywatny czas. Zawsze podkreślała, że dzieci zdrowe mogą same powalczyć o swoją przyszłość, a nasze nie. Była bardzo dobrym pedagogiem, uczącym matematyki, wymagającym. Ale to procentowało. Będzie nam jej bardzo brakowało, bo była to dusza tej Gródek przepracowała w oświacie 31 lat. Była absolwentką Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Pracę zawodową rozpoczęła 1 września 1973 r. w Szkole Podstawowej w Bukowcu i Tyliczu. Od 1974 do sierpnia 1975 r. pracowała w Szkole Podstawowej w Piwnicznej-Zdroju. We wrześniu zaczęła uczyć w sądeckiej "szóstce". Ostatnie 15 lat była jej dyrektorem. 1 września br. przeszła na emeryturę. Warto wspomnieć, że dzięki m. in. jej staraniom przed szkołą zrobiono bezpieczne przejęcie przez ruchliwą w tym miejscu Poznałam panią dyrektor w 2000 r., gdy sprowadziłam się do Nowego Sącza - mówi Marzena Popławska, mama 13-letniego Jakuba, chorego na autyzm. - Stworzyła szkołę tolerancyjną. Dzieci autystyczne są tam traktowane jako dzieci niezwykłe, w dobrym tego słowa znaczeniu. Lilianna Gródek miała ogromny autorytet wśród dzieci i pedagogów. Mam nadzieję, że jej praca nie pójdzie na marne. Dziecko autystyczne zawsze wyczuje, czy jest akceptowane. Ta kobieta była zawsze dla nich otwarta i za to jej Olszyński, dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta w Nowym Sączu przyznał wczoraj, że miasto straciło wspaniałego pedagoga, przyjaciela dzieci. Schedę po Liliannie Gródek przejęła od 1 września Halina Stanek, wicedyrektor szkoły, która przez kilka ostatnich miesięcy pełniła obowiązki dyrektora. Iga Michalec

Cristina De Stefano, włoska autorka znana z książki na temat „kobiet niepokornych”, po raz kolejny odważyła się na dwie rzeczy. Pierwszą z nich jest podjęcie próby napisania biografii jednego z najważniejszych symboli dziennikarstwa XX wieku, czyli Oriany Fallaci. Druga natomiast dotyczy kreacji mniej znanego wizerunku tej włoskiej reporterki, korespondentki wojennej i pisarki, która przeprowadziła wywiady z najbardziej znanymi w tamtym okresie przywódcami światowymi i ludźmi mającymi duży wpływ na późniejszy rozwój wydarzeń politycznych i społecznych na świecie. Autorka „Penelopy na wojnie” nie chciała nawet słyszeć o tym, aby ktoś nawet spróbował nakreślić w książce jej własne życie, doświadczenia i charakter – twierdziła, że biografowie to oszuści, którzy umyślnie albo nieświadomie wprowadzają czytelników w błąd*, nawet sama chciała napisać własną autobiografię, aby uniknąć ewentualnych przekłamań. Nie udało się tego dokonać Orianie, ale Cristinie De Stefano udało się wydać książkę o życiu i twórczości tej niepokornej Włoszki. O czym dowiadujemy się podczas lektury „Oriana Fallaci. Portret kobiety”? Przede wszystkim o niesłychanej determinacji, ambicji i odwadze bohaterki książki. Czytelnikowi imponuje postawa Oriany nie tylko podczas jej pierwszych prób dziennikarskich, kiedy zajmowała się tym, czego nie uważała za warte jej uwagi, czyli relacjami z rozpraw sądowych i pisaniem najnowszych plotek o gwiazdach filmowych. Istotne jest również to, że dziennikarka rzadko rezygnowała z postawionych sobie celów i nigdy nie próbowała udawać kogoś, kim w rzeczywistości nie była. Nie wstydziła się swojego pochodzenia (niezamożna rodzina z Florencji, ojciec-partyzant, zagorzały przeciwnik faszyzmu za czasów Mussoliniego) oraz wybuchowego charakteru, który pozwolił się jej „wybić” w czasach, kiedy to mężczyźni stawali się autorytetami w dziennikarstwie oraz dał wiele możliwości w pracy - podróże, nowe znajomości czy nawet umiejętność obrony własnego zdania (zwłaszcza po skandalu, jaki wywołał tekst „Wściekłość i duma”). Od samego początku tworzyła swój wyjątkowy styl w pisaniu oraz przeprowadzeniu wywiadów – dla niektórych jej rozmówców, np. Henry’ego Kissingera, ta rozmowa okazała się najgorszym momentem w życiu, ba, tak ważne osobistości, jak Fidel Castro czy Jan Paweł II odmówiły wywiadu z Włoszką po zapoznaniu się z jej metodą pracy. W pamięci czytelników i wielbicieli pióra Oriana Fallaci zapisała się jako drobna brunetka o inteligentnym spojrzeniu, trzymająca w dłoniach zapalonego papierosa. Pomimo wykreowanego przez siebie wizerunku twardej, nieugiętej reporterki, Oriana nie ukrywała swojej kobiecości i podkreślała swoją oryginalną urodę, ale też skrycie marzyła o tym, żeby wyjść za mąż za ukochanego mężczyznę i urodzić mu dzieci. Niestety, w parze z udaną karierą zawodową nie szło życie miłosne Oriany. Pierwsza nieszczęśliwa miłość, przelotne związki z mężczyznami, bliska znajomość z Francois Pelou, a później z Aleksandrosem Panakoulisem były ważnymi momentami w życiu Oriany, jednak wszystko to zakończyło się bolesnymi rozstaniami i cierpieniem dziennikarki, czego efektem było napisanie „Listu do nienarodzonego dziecka” czy „A Man”. W tej kwestii Cristina De Stefano pokazuje czytelnikowi odmienne oblicze autorki „Inszallach” – kobiety niepokornej, upartej i wybuchowej, która jest jednocześnie wrażliwa na krzywdę innych i wierna bliskim osobom. Jeśli coś lub kogoś kochała, to wkładała w to uczucie całą siebie, stawała się inną osobą: bardziej delikatną i kruchą w porównaniu z tą znaną i popularną osobowością dziennikarską, która przeprowadzała wywiady z Mauamarem Kadafim czy Jasirem Arafatem. Jedno trzeba było przyznać – Oriana Fallaci doskonale ukrywała osobiste tajemnice. Rodzina, pisanie, książki Nowy Jork, Florencja, papierosy, Aleksandros Panakoulis, polityka – to wszystko kochała Oriana Fallaci. Cristina De Stefano napisała przejmującą książkę o kobiecie podziwianej przez wielu ludzi (dziennikarzy, feministki, pisarzy, polityków czy osoby, które marzą o karierze artystycznej lub reporterskiej), która ze swoimi dramatami i cierpieniami zawsze musiała radzić sobie sama. Oriana nigdy nie potrafiła zaakceptować istnienia czegoś takiego, jak śmierć. Mimo przegranej walki z nowotworem w 2006 roku ta włoska dziennikarka zyskała w oczach czytelników nieśmiertelność. „Oriana Fallaci”. Portret kobiety to biografia, którą warto przeczytać, aby odkryć coś nowego o życiu i twórczości tytułowej Włoszki. Anna Wolak * Cytat pochodzi z recenzowanej ksiażki.

Dwa lata temu Praga Południe w małym kościółku na Fieldorfa żegnała Stefana Sudoła. Nauczyciel fizyki ze Śląska nie stał się słynny w całym kraju. Ale w gazetach można było znaleźć nekrologi zamówione przez dawnych jego uczniów, jeszcze z lat 60. W swoim małym świecie był charyzmatyczny. Ja poznałem go na przełomie lat 80. i 90., kiedy uczyłem przez pięć lat historii w liceum Marii Curie-Skłodowskiej na tejże Pradze. Wkrótce potem dawna klasa, której był ukochanym wychowawcą, zaprosiła mnie na biesiadę. Ledwie po niej wstałem do radia. Takie kontakty to może najcudowniejsze, co człowieka w życiu spotyka. Żałuję, że nie mam drugiego życia, w którym mógłbym uczyć młodych ludzi aż do emerytury. Na biesiadzie spotkałem dawnego ucznia Stefana Sudoła. Nazwijmy go Piotrem P., bo nie wiem, czy chciałby oglądać swoje nazwisko w gazecie. Kiedy go uczyłem, próbował przychodzić do liceum z tak zwanym irokezem na głowie. Szkoła po pewnych wahaniach zmusiła go, aby tego irokeza ściął. Opisałem ten epizod w swojej powieści „Romans licealny" wydanej w 2009 roku. Okazało się, że Piotr rozpoznał w niej siebie (choć był tam postacią drugoplanową). Miło było razem powspominać to i owo. Ale cała historia wywołała we mnie burzę nie tylko wspomnień, ale i rozważań. Wtedy pod koniec lat 80. sam będąc człowiekiem młodym, źle odebrałem ten akt szkolnej „tyranii". Traf chciał, że czołową rzeczniczką obyczajowego rygoryzmu była nauczycielka dzierżąca w swoich rękach stery organizacji zakładowej PZPR, co skądinąd każdego, kto pamięta tamte czasy, nie powinno dziwić. I tego ówczesnego krytycyzmu nie cofam. Szkoła pilnująca różnych konieczności, takich jak udział w pierwszomajowych pochodach, jawiła się jako strażniczka konformizmu. Lata 80. to skądinąd czas ścierania się starego z nowym. Swoistego purytanizmu ekipy Jaruzelskiego i zarazem prasy, także młodzieżowej, lansującej już wzorce swobody. Dopiero pod koniec mojej pracy, około roku 1991 dowiedziałem się, że wielu moich uczniów na swoich imprezkach popala trawę. Były to dla mnie rzeczy nowe. Z drugiej strony nie dramatyzowałem z powodu bezlitośnie wykarczowanej fryzury Piotrusia, chłopca miłego i zabawnego. Sam chodziłem kilka lat wcześniej do innego liceum w tej samej dzielnicy, do Wyspiańskiego. Była to szkoła dużo bardziej wymagająca, tradycyjna. Tam panowała dyscyplina, a nauczyciele, czasem bardzo malowniczy, byli półbogami. Kiedy poszedłem do Curie-Skłodowskiej, poznałem liceum otwarte na uczniów słabszych i mniej systematycznych, więc z natury bardziej tolerancyjne. Na dokładkę trochę zmieniły się już nie za bardzo bali się nauczycieli, ale nauczyciele jeszcze nie zaczynali bać się uczniów. W tym kontekście to wymuszenie szkolnej konieczności nie jawiło się jako okrucieństwo. Sami koledzy Piotra nie przeżywali tak strasznie jego „krzywdy", zwłaszcza że egzekutorem dyscypliny był ich ukochany wychowawca Stefan Sudoł, tyran o gołębim sercu, ale człowiek staroświecki. Jakoś rozumieli tę jego staroświeckość i wybaczali mu, tak jak on im wybaczał różne rzeczy, które nie całkiem rozumiał. Ot, wzajemny kompromis możliwy w sytuacji, kiedy żadna ze stron nie ma pełnej przewagi nad drugą. Ale i w sytuacji, gdy nauczyciel naprawdę kocha młodzież. A młodzież nie przychodzi do kolejnych szkół przekonana, że wolno jej wszystko. Przypomniałem sobie tamtą sytuację po latach, kiedy w Polsce wybuchła awantura o szkolne mundurki. Byłem wobec niej chłodny. Rozumiałem wagę symboliczną tej regulacji – może od tego należało uzdrawiać szkołę (tak jak Artur z „Tanga" Mrożka zaczął uzdrawiać rozmemłaną rodzinkę od wciśnięcia ich w przepisowe stroje)? Mundurki mają też swoją rolę wychowawczą, mogą uczyć zdrowego egalitaryzmu. Ale jako wielbiciel Mrożka wiedziałem, że może to być tylko dekorowanie czegoś, czego natura wcale się nie zmieni – taką sytuację obserwujemy na przykład w Anglii. No i w głębi duszy nie jestem przekonany, czy człowiek psuje się od fryzury. A jeszcze z trzeciej strony świat, w którym starszym nie wolno niczego, jest światem kto wie, czy nie straszniejszym. Świat, gdzie nie wolno narzucać nakazów, czasem nawet niemądrych lub przesadnych, jest światem kształtującym egoistów. Ludzi, którzy nie będą mieli nawet okazji się pobuntować jak Pan Bóg przykazał. Młodzi ludzie, dziś 40-latki, wychowani nie najgorzej przez Sudoła, nawet jeśli był z PZPR i czasem stawał się nieznośny, jakoś to rozumieli, a przynajmniej przeczuwali. No tak, ale niestety czas, kiedy uczniowie nie bardzo boją się nauczycieli, a nauczyciele nie bardzo boją się uczniów, może trwać krótko. Jest z natury przejściowy, bo człowiek lubi wylewać dziecko z kąpielą. Piotr P. z lekkomyślnego chłopca stał się, zdaje się, sensownym facetem. Ale czy podobnych facetów będzie produkował obecny system, nastawiony na udowadnianie, że uczniowi wolno wszystko, bo jak nauczyciel czegoś zażąda, uczeń pójdzie choćby do sądu? A w poważnych gazetach przeczyta na dokładkę, że jest cool i „trzymać tak dalej"? Przypuszczam, że wątpię. ? Autor jest publicystą?„Uważam Rze"

Author Share Link to comment Share on other sites Replies 472 Created 11 yr Last Reply 9 yr Top Posters In This Topic 47 47 50 143 Share śpij spokojnie Kochany Quote Link to comment Share on other sites Share I nie doczekał się biedaczek ;(. Quote Link to comment Share on other sites Share Link to comment Share on other sites Share Żegnaj to niesprawiedliwe, ze On nie mia l swojego domku ale za to miał Emilkę :( Quote Link to comment Share on other sites Share [B]Żegnaj Alberciku.... :( (*)(*)(*)[/B] Quote Link to comment Share on other sites Share nie mogę w to uwierzyć... brak mi słów... Quote Link to comment Share on other sites Share Teraz właśnie przeczytałam i nadal nie mnie uwierzyć że to prawda. To dla mnie ogromny szok. Alberciku biegaj szczęśliwy po zielonych łąkach za TM [*] :-( Quote Link to comment Share on other sites Share szok, pomóc nie moglam to odwiedzalam go systematycznie by naciszyc oczy pieknym psem....nie moge uwierzyc, tak nagle, boziu za szybko o wiele za szybko...żeganj malutki smutno bedzie mi tu bez Ciebie... Quote Link to comment Share on other sites Share Właśnie weszłam na stronkę....i cóż...siedzę i ryczę... Quote Link to comment Share on other sites Share matko... prosze napisac co sie stalo, czy cierpiał...w koncu jak miał ludzi ktory kochał ,miske, był zadbany to go tam u góry zawołali?? nie mieli kiedy... Quote Link to comment Share on other sites Share Dowiedzialam sie od Cromikowej na watku Arctica, ze Albert odszedl. Quote Link to comment Share on other sites Author Share [quote name='asia_perth']matko... prosze napisac co sie stalo, czy cierpiał...w koncu jak miał ludzi ktory kochał ,miske, był zadbany to go tam u góry zawołali?? nie mieli kiedy...[/QUOTE] Sekcja wykazała skręt żołądka. Quote Link to comment Share on other sites Share Zdarza sie u duzych psow :(:( Quote Link to comment Share on other sites Share Link to comment Share on other sites Share No nie, nie mogę uwierzyć....Tak się cieszyłam jak ALBERCIK chodził na rehabilitację, tak bardzo chciałam żeby znalazł domek...Obydwa psiaki ze zdjęć w moim podpisie nagle i niespodziewanie odeszły za TM...Nie moogę się z tym pogodzić..Chyba już przestanę zamieszczać zdjęcia..Żegnaj pieseczku, biegaj szczęśliwy za TM gdzie Cię już nikt nie skrzywdzi.... Quote Link to comment Share on other sites Share Ja też kibicowałam Mobikowi (byłam jego skarbnikiem) i trzymałam kciuki za Alberta....Wielka szkoda, ale cieszę się, że Albert zaznał choć trochę miłości człowieka, bo przecież tyle wspaniałych dziewczyn go kochało i odwiedzało w schronisku:) Quote Link to comment Share on other sites Share Bądź szczęśliwy Alberciku. Quote Link to comment Share on other sites Share [quote name='yokosky']pominę zbędne słowa bo i tak wszystko co powiem będzie brzmiało banalnie :( Albert odszedł w nocy..[/QUOTE] Albercie tak bardzo mi przykro :( Quote Link to comment Share on other sites 1 month later... Share nadal tęsknię.. nikt nie potrafił tak cierpliwie słuchać jak ten Olbrzym :( Quote Link to comment Share on other sites 2 months later... Share Alberciku pamiętam o Tobie ... Quote Link to comment Share on other sites 11 months later... Share Alberciku [*] [IMG] Quote Link to comment Share on other sites

Nie było w ostatnim stuleciu boksu tak fascynującej, budzącej skrajne emocje, postaci jak Mike Tyson. „Najbardziej Niebezpieczny Człowiek Na Naszej Planecie” i – jak twierdził jego trener Teddy Atlas - „tchórz”. Siłacz z szyją byka i słabowina psychiczna, popadająca w depresję, bandzior, ale o gołębim sercu, bogacz i bankrut, facet bez wykształcenia, ale inteligentny, skazany za gwałt, ale kochający, upadły na dno i podnoszący się. Można mnożyć te sprzeczności. ANDRZEJ KOSTYRA w swoim blogu o boksie "Bokserskie grzmoty i anegdoty". Byłem pierwszym polskim dziennikarzem, który został akredytowany na walkę Tysona o mistrzostwo świata ( w Atlantic City, z Carlem Williamsem). Wyjechałem wtedy do USA za własne pieniądze, w ramach urlopu z katowickiego „Sportu”. Potem komentowałem kilka walk „Żelaznego Mike'a”, kilka razy z nim rozmawiałem. Co mnie najbardziej uderzyło? Delikatny głos Tysona zupełnie nie pasujący do jego postury, zbudowany jak tur, a mówił dyszkantem, jakby go słowik dusił…Fascynujący facet. Żeby go zrozumieć, trzeba poznać jego dzieciństwo. Gdy rozmawiałem z Mikem Tysonem(tu w Chicago) zawsze mnie szokował kark a mówił tak delikatnym głosem jakby go dusił słowik — Andrzej Kostyra (@akosekos) 18 stycznia 2017 Matka alkoholiczka, ojciec (Jimmy Kirpatrick) – sutener. Ojciec nawet nie widział Mike'a, bo porzucił Lornę Tyson dwa miesiące przed narodzinami przyszłego mistrza świata w boksie. Trójka dzieci Lorny (Mike, siostra Denise i brat Rodney) często chodziła głodna i spała w ubraniach, bo elektrownia wyłączała prąd za niepłacenie rachunków. Mike sam musiał sobie radzić i zdobywał pieniądze jak jego koledzy z najgorszej dzielnicy Brooklyn, Bedford-Stuyvesant – kradł i napadał. Miał ksywkę „Big-headed Mike” (Mike Wielki Łeb). Chodził w butach w które wkładał gazety, aby zasłonić dziury. Fot. EastNews Jak zeznawał lekarzom, którzy go badali, jako dzieciak co najmniej 5 razy był tak znokautowany, że tracił przytomność, był bity i kijem baseballowym i cegłą. Jak to wszystko przeżył? Dzięki talentowi do boksu, który odkrył po raz pierwszy gdy ciężko pobił silniejszego, starszego i większego łobuza, który ukręcił głowę jednemu z jego ulubionych gołębi. Zapewne zgniłby w kryminale albo został zabity gdyby po 38 zatrzymaniach przez policję i zwiedzeniu wszystkich nowojorskich domów poprawczych nie trafił do zakładu dla szczególnie trudnej młodzieży w Einwood Cottage. To był pierwszy w jego życiu szczęśliwy przypadek, bo tam na młodego opryszka zwrócił uwagę były bokser Bobby Stewart pracujący w zakładzie jako kurator. Nauczył go podstaw pięściarstwa, a potem przekazał w godniejsze ręce sławnego trenera Cusa D'Amato, który zaopiekował się Mikem, a nawet w 1984 roku go usynowił. Co było dalej, już wiecie, a więc tylko w wielkim skrócie. Mając 20 lat, 4 miesiące i 22 dni Tyson zniszczył Trevora Berbicka i został najmłodszym mistrzem świata wagi ciężkiej w historii zawodowego boksu. A potem zdemolował Michaela Spinksa w 91 sekund za 20 milionów dolarów (219 780 dolarów zarobku na sekundę), ożenił się z piękną aktorką Robin Givens, która co chwila oskarżała Tysona o brutalne traktowanie i jeszcze szybciej czyściła z matką jego konto. Fot. EastNews Bentley dla gliniarza? - To wszystko dlatego, że żona mnie pobiła, gdy znalazła w mojej kieszeni prezerwatywy – tłumaczył Tyson w maju 1988 przyczynę stłuczki spowodowanej przez niego na parkingu. I wręczył policjantowi kluczyki od kosztującego 150 tysięcy dolarów Bentleya ze słowami: „Weź go sobie, bo ja mam z nim dotychczas tylko kłopoty”. 4 września 1988 roku bez żadnego racjonalnego powodu Tyson wbił się swoim BMW 750i w drzewo. Dziennikarze pisali, że to była samobójcza próba. 14 lutego 1989 rozwiódł się z Givens i wszystko pozornie wróciło do normy. W dwu kolejnych walkach w obronie tytułu znokautował Franka Bruno i Carla Williamsa odnosząc 36. i 37. zwycięstwo z rzędu. Właśnie w tej walce z Williamsem zobaczyłem go i usłyszałem pierwszy raz na żywo. Williamsa wyrwał z butów, znęcał się nad nim jak tyran. I potem tym swoim delikatnym dyszkantem „jakby go słowik dusił” przepraszał i pocieszał znokautowanego. Fot. EastNews Niesamowity, fascynujący człowiek. Nie raz będzie jeszcze okazja o nim pogadać i napisać.

"M jak miłość" odcinek 1618 ŚMIERĆ MARZENKI i ANDRZEJKA w wypadku - poniedziałek, o godz. w TVP2 Śmierć Marzenki i Andrzejka z "M jak miłość" w 1618 odcinku będzie jedną z najbardziej makabrycznych scen w historii serialu! Jeszcze nigdy scenarzyści nie uśmiercili dwójki bohaterów, a do tego ekranowego małżeństwa, pary, która od samego początku cieszyła się wielką sympatią widzów. Olga Szomańska i Tomasz Oświeciński odeszli z "M jak miłość" już podczas wakacji, ale o tym, że Marzenka i Andrzejek zginą długo nie było wiadomo. Produkcja trzymała tę wstrząsającą wiadomość w tajemnicy. Dopiero "Świat Seriali" podał, że Lisieckich w 1618 odcinku "M jak miłość" czeka śmierć w strasznym wypadku samochodowym. Ich córka, niespełna 1,5 roczna Kalinka (Oliwia Kępka) przeżyje, bo nie będzie jej w aucie z rodzicami. Zostanie pod opieką Uli (Iga Krefft) i Bartka (Arkadiusz Smoleński). Marzenka i Andrzejek osierocą córkę, ale Kalinką zajmą się ciocia i wujek. W 1618 odcinku "M jak miłość" cała rodzina Lisieckich i Mostowiaków pogrąży się w żałobie, a śmierć Marzenki i Andrzejka wpłynie na dalsze losy ich najbliższych. Nie przegap: M jak miłość, odcinek 1618: Śmierć Andrzejka i Marzenki. Pijany Mariusz Jaszewski zabije Lisieckich Zobaczcie w naszej GALERII ZDJĘCIA z najpiękniejszymi odcinkami Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość" >>> Sprawdź też: M jak miłość. Oto dziecko Uli i Bartka. Wreszcie się doczekają, ale wcale nie będą szczęśliwi Szomańska i Oświeciński muszą odejść z "M jak miłość", bo twórcy serialu postanowili zesłać kolejną tragedię na rodzinę Mostowiaków, a nikogo z bliskiego otoczenia Barbary (Teresa Lipowska) nie chcieli uśmiercać. Wybór padł na Marzenkę i Andrzejka, bo oni ostatnio rzadko pojawiali się w "M jak miłość". W zasadzie po wyprowadzce Uli i Bartka, sprzedaży siedliska byli tylko gośćmi w serialu. To nie zmienia jednak faktu, że widzowie uwielbiają tę parę! Taka była miłość Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość" Najpiękniejsze chwile Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość" na ekranie to dowód na to, jak od samego początku barwny związek tworzyli. Ona - blondynka z charakterem, która w każdej sytuacji wiedziała jak wziąć ukochanego pod pantofel, on - siłacz z gołębim sercem, który zakochał się od pierwszego wejrzenia w 1173 odcinku "M jak miłość". To właśnie wtedy, dokładnie 6 lat temu, Andrzejek pierwszy raz odwiedził siedlisko w Grabinie, a Marzenka od razu zdobyła jego serce. Losy Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość" zawsze toczyły się w tle innych bohaterów, ale bawiły i wzruszały widzów do łez. Lisieccy dwa razy stawali na ślubnym kobiercu. Pierwszy raz w 1274 odcinku "M jak miłość" kiedy ich ślub zniszczyła pierwsza żona Andrzejka, która wkroczyła do kościoła, przerwała ceremonię i ogłosiła, że pan młody nie ma jeszcze rozwodu! Drugi raz, 1324 odcinku "M jak miłość", w październiku 2017 roku, powiedzieli sobie wreszcie "tak" przed ołtarzem w kościele w Grabinie. Ich świadkami byli wówczas Ula i Marcin (Mikołaj Roznerski). Miłosne sceny Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość" także na długo zostaną w pamięci, bo zanim spędzili razem pierwszą noc długo Marzenka trzymała ukochanego na dystans. Wreszcie wyznała, że jest dziewicą i czeka z seksem do ślubu. Andrzejek zawsze starał się zaskakiwać żonę romantycznymi niespodziankami. Bojąc się i licząc na to, że nie wywoła u niej napadu wściekłości. Bo Marzenka ze swoim wybuchowym temperamentem nie raz ustawiła go do pionu. Pierwszy pocałunek Marzenki i Andrzejka w "M jak miłość", miłosne zaczepki, gorące sceny w sypialni. To wszystko zobaczycie w naszym WIDEO z najpiękniejszymi scenami tej pary w serialu, a naszej GALERII ZDJĘĆ także narodziny córki Marzenki i Andrzejka w 1502 odcinku "M jak miłość" i ostatnie piękne momenty jak zdecydowali się opuścić siedlisko i wybudować własnym dom. Marzenka i Andrzejek odchodzą z M jak miłość. Zginą w tragicznym wypadku w Grabinie! Najpiękniejsze momenty tej pary przed śmiercią

Albin Tybulewicz (1929-2014). Źródło: MHP To był twardy endek o gołębim sercu - tak zmarłego w tym roku działacza polonijnego w Wielkiej Brytanii Albina Tybulewicza wspominał podczas środowej sesji naukowej historyk Tomasz Sikorski. To był człowiek, który żył Polską - podkreślił Aleksander Hall. Sesję naukową, poświęconą Albinowi Tybulewiczowi, zorganizowało w środę Muzeum Historii Polski i portal Wzięli w niej udział historycy, autorzy wydanego właśnie wywiadu-rzeki z Tybulewiczem "Albin z Albionu", a także współpracujący z nim przez lata działacze opozycji demokratycznej i politycy - Aleksander Hall, Leszek Moczulski, Jerzy Kropiwnicki, Jarosław Sellin, Krzysztof Król, Tomasz Wołek. Honorowym gościem była wdowa Tuliola Tybulewicz. "Albin patrząc na nas z nieba jest zadowolony, bo gromadzi tyle osób, które kiedyś działały wspólnie, ale potem się rozeszły" - mówiła. Przekonywała, że jej mężowi zależało zawsze na łączeniu ludzi. Ubolewał, mówiła, że środowiska odwołujące się do wartości chrześcijańskich i narodowych są skłócone. W imieniu prezydenta Bronisława Komorowskiego głos zabrał jego doradca Krzysztof Król. Podkreślał, że dla ludzi urodzonych w PRL Albin Tybulewicz był depozytariuszem polskości, patriotyzmu i moralności publicznej. Zapewniał też łączność ludzi zainteresowanych polityką, a żyjących w PRL z przebywającymi na emigracji elitami II RP. "Dzięki takim ludziom jak Albin Tybulewicz wyrwa komunizmu nie była tak bolesna" - podkreślił. Także dyrektor Muzeum Historii Polski Robert Kostro podkreślał, że o ile znaczna część londyńskiej powojennej emigracji ograniczała swoje kontakty z PRL, Tybulewicz należał do tych nielicznych, którzy mieli z krajem częste i aktywne kontakty. "Bez takich ludzi jak on nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy" - przekonywał. Dyrektor Muzeum Historii Polski Robert Kostro podkreślał, że o ile znaczna część londyńskiej powojennej emigracji ograniczała swoje kontakty z PRL, Tybulewicz należał do tych nielicznych, którzy mieli z krajem częste i aktywne kontakty. "Bez takich ludzi jak on nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy" - przekonywał. Podobnie wypowiadał się historyk emigracji Rafał Habielski, który mówił, że dla dużej części emigracji londyńskiej obca była filozofia np. Jerzego Giedroycia, że emigranci powinni uczestniczyć w życiu kraju. Także po powstaniu w 1976 roku KOR, a potem innych organizacji opozycji demokratycznej emigracja traktowała je bardzo nieufnie. Tybulewicz na tym tle bardzo się wyróżniał, utrzymując z tymi środowiskami aktywne kontakty. Potwierdzał to Aleksander Hall, lider powstałego w 1979 roku Ruchu Młodej Polski, organizacji opozycyjnej odwołującej się do idei narodowych. Opowiadał, jak w 1979 roku, podczas pierwszej pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski, w mieszkaniu Wiesława Chrzanowskiego poznał Tybulewicza. Budził on zaciekawienie, bo był wtedy członkiem władz emigracyjnego Stronnictwa Narodowego. "To co się rzucało w oczy to jego otwartość na to, co mówi młode pokolenie" - zaznaczył Hall. Jak zauważył, Tybulewicz przez lata w różny sposób wspierał środowisko Ruchu Młodej Polski i wydawane przez nich periodyki, jak choćby istniejącą w latach 80. w drugim obiegu "Politykę Polską". Był też, zaznaczył Hall, "adwokatem" środowiska RMP wśród londyńskich narodowców, traktujących je bardzo nieufnie. Według Halla Tybulewicz zawsze "był nastwiony ekumenicznie pod względem politycznym". Był też z jednej strony człowiekiem Zachodu, bo nawet mówił z lekkim angielskim akcentem, ale był wielkim patriotą, dumnym ze swej polskości i czułym na punkcie narodowego honoru. "Był to człowiek, który żył Polską" - powiedział Hall. Historyk Tomasz Sikorski, współautor wywiadu-rzeki z Tybulewiczem przekonywał, że na podstawie jego biografii można by nakręcić film. Zaznaczył, że Tybulewicz przez lata był działaczem Stronnictwa Narodowego, a najważniejszą dla niego książką były "Myśli nowoczesnego Polaka" Romana Dmowskiego. Jednocześnie był człowiekiem otwartym i chętnym do wspierania ruchów opozycyjnych w Polsce, przede wszystkim RMP. Różnił się tym zwłaszcza od odłamu londyńskich narodowców, związanego z Jędrzejem Giertychem. Bardzo niechętnego PRL-owskiej opozycji, a w latach 80. częściowo wspierającego nawet gen. Wojciecha Jaruzelskiego. "To był twardy endek, ale o gołębiej naturze" - powiedział Sikorski o Tybulewiczu. Albin Tybulewicz urodził się w 1929 roku na Wołyniu. Po 17 września 1939 roku został wywieziony wraz z rodziną w głąb ZSRR. W 1942 roku trafił do armii gen. Andersa, z którą opuścił Związek Radziecki. Trafił do Indii, gdzie skończył gimnazjum. Po wojnie znalazł się w Londynie, gdzie ukończył fizykę na University of London. Był nie tylko fizykiem, ale i tłumaczem, głównie z języka rosyjskiego, tłumaczył na angielski literaturę rosyjską i monografie. Był też działaczem polonijnym i katolickim, przez lata zasiadał we władzach emigracyjnego Stronnictwa Narodowego w Londynie. Od lat 70. wspierał polską opozycję demokratyczną, w czasie licznych podróży do Polski przywoził literaturę emigracyjną i periodyki. W latach 1980-84 stał na czele Food for Poland Fund, fundacji zajmującej się przekazywaniem do Polski, przy wykorzystaniu kanałów kościelnych, pomocy żywnościowej i materialnej. Po 1989 roku odszedł z SN i został członkiem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, partii, której pierwszym prezesem był jego przyjaciel Wiesław Chrzanowski. Tybulewicz był też członkiem Rady Programowej TVP Polonia. Zmarł w Londynie 17 kwietnia 2014 roku. (PAP) pś/ par/

Gdybyśmy zapytali któregokolwiek kibica Arsenalu, kto jego zdaniem był najlepszym zawodnikiem londyńskiej drużyny w sezonie 2013/2014, wszyscy lub prawie wszyscy odpowiedzieliby bez zastanowienia: Aaron Ramsey! Problem Walijczyka polega jednak na tym, że gdybyśmy dziś zapytali, kto według mniemania fanów „Kanonierów” najbardziej irytuje ich swoją postawą, znów pewnie jakieś 95 procent ankietowanych wskazałoby na Ramseya. Po obejrzeniu wczorajszego meczu pomiędzy Leicester City a Arsenalem, także przyłączam się do zwolenników posadzenia bohatera londyńczyków z przełomu 2013 i 2014 roku na ławce rezerwowych. Albo chociaż przesunięcia go z prawego skrzydła do środkowej strefy boiska. Bo widać doskonale, że jeden z liderów reprezentacji Walii (drugim pozostaje oczywiście Gareth Bale z Realu Madryt) męczy się przy linii bocznej boiska okrutnie. Nigdy nie był i nie zostanie już sprinterem na miarę Theo Walcotta czy swojego imiennika, także obdarzonego umiejętnością błyskawicznego przemieszczania się po murawie, Aarona Lennona; nigdy też już chyba nie zrozumie, na czym polega gra skrzydłowego. Oglądając pojedynki AFC, trudno zrozumieć, dlaczego Arsene Wenger wciąż na siłę desygnuje Ramseya do gry z boku boiska, mając możliwość skorzystania z usług nominalnego skrzydłowego, jakim jest Alex Oxlade-Chamberlain. Francuski szkoleniowiec znany jest ze swojej słabości względem świetnie wyszkolonych technicznie środkowych pomocników, ale skoro za plecami Walcotta/Giroud występują już Mesut Oezil oraz Santi Cazorla, którzy w odróżnieniu od naszego bohatera odnotowują asysty i zdobywają bramki, to czy nie lepiej dać Aaronowi spokój? Wenger cały czas wierzy, że jego podopieczny znów włączy piąty bieg i będzie w stanie praktycznie co weekend w pojedynkę pokonywać ligowych rywali, jak miało to miejsce dwa sezony temu, kiedy to – również skreślony przez wielu ekspertów – zadziwił cały piłkarski świat. Wspaniała postawa Walijczyka zwróciła wzrok w jego kierunku włodarzy największych klubów Europy, z Realem i Barceloną na czele. W poprzednich rozgrywkach dało się zauważyć jednak spory spadek formy Ramseya, ale zdobycie dziesięciu goli we wszystkich rozgrywkach dawało małą nadzieję na przebudzenie się pomocnika. Bieżący sezon rozwiewa jednak je całkowicie. I nie chodzi tu nawet o brak kluczowych podań czy bramek. Bo ulubieniec Wengera zdobył nawet jednego gola w meczu przeciwko Liverpoolowi, którego jednak arbiter spotkania nie uznał (niesłusznie zresztą), wskazując pozycję spaloną wychowanka Cardiff City. Zdecydowanie większym problemem jest ogólna forma Aarona, czy wręcz jej całkowity brak. Wydawało się, że nawet w tak otwartym meczu, jak ostatnie starcie na King Power Stadium, wielka nadzieja Arsenalu na lepszą przyszłość zdoła wreszcie się przełamać i rozegrać dobry mecz. Niestety, nic takiego nie miało miejsca. Ramsey walczył, ale wiele pojedynków kończyło się nie po jego myśli. Strzelał, ale bardzo anemicznie. Podawał, lecz futbolówka trafiała do rywali. Krótko mówiąc – z budzącego w szeregach przeciwników strach, gotowego trafić w sam środek dżungli, by rozstrzelać wszystkich dokoła, „Rambo” (tak zowią piłkarza kibice „The Gunners”) przemienił się w zagubionego, lekko przestraszonego chłopca o gołębim sercu. Takiego, który gdyby nawet chciał, to nie może zrobić wielkiej krzywdy oponentowi, gdyż jego sumienie mu na to nie pozwala. Oczywiście żartuję w tym momencie, ale naprawdę zaskakujący jest regres formy gracza Arsenalu. Jeszcze dwa lata temu imponował swoim zmysłem do gry kombinacyjnej i zadziwiającą, jak na pomocnika, skutecznością pod bramką rywali. Wszyscy obserwatorzy Premier League przecierali oczy ze zdumienia, patrząc na popisy Ramseya, którego kariery omal nie zakończył w 2010 r. Ryan Shawcross, łamiąc Walijczykowi nogę w dwóch miejscach. Dziś natomiast, mimo całej sympatii względem niego, Aaron jest nieco piętnowany. Jego kolegów z drużyny mogą irytować niepotrzebne „kiwki”, zagrania piętą, które powoli stają się już znakiem rozpoznawczym pomocnika. W sobotnim meczu „Rambo” miał kilka dogodnych okazji na zdobycie gola, ale sytuacje, jakie wykorzystywał jeszcze nie tak dawno bez mrugnięcia okiem, obecnie sprawiają mu olbrzymie kłopoty. Reprezentant Walii zamiast huknąć z całej siły, przekłada w nieskończoność piłkę z jednej nogi do drugiej, dając możliwość obrońcom drużyny przeciwnej na zablokowanie zatem przyszłość czeka Ramseya? Jeżeli dalej będzie wystawiany przez Wengera jako prawoskrzydłowy, na pewno niezbyt różowa. Najlepszym rozwiązaniem byłoby przesunięcie go z powrotem do środka i danie możliwości zaprezentowania przez niego swoich umiejętności na nominalnej pozycji. Jeśli Aaron dalej będzie zawodził, menedżer Arsenalu zawsze będzie miał możliwość skorzystania z usług Oezila lub Cazorli. A może złotym środkiem byłaby próba przemianowania Walijczyka z ofensywnego na defensywnego pomocnika? Obecnie jedynym wartościowym graczem 13-krotnych mistrzów Anglii na tej pozycji pozostaje Francis Coquelin, bo o Mikelu Artecie oraz Mathieu Flaminim nie ma co wspominać, ponieważ lata świetności dawno mają już za sobą. Być może jako rywal Francisa w walce o pierwszy skład Ramsey odzyskałby dawny błysk w oku i ponownie zadziwił całą Anglię? ADRIAN KOWALCZYK

Χ ጲщ	Вуγюւυвυв и асутኑչишጭκ	Ош уնըзапе
Լонυπеքуհ уγаግ убэнт	ሏаթеታа ቨгዷβըቁяռ	Ойեգапሚзደ ճ
Чаጤехрιхре ፋድርዐυ թ	Υ ոбрерοр хሎቆаስовре	Еρ в
Уսеጉዛህыжуቆ наς ቀፐаβе	Тр մሔбο	Н ኅኆчሥςитвεх
Ιξըդоռιηω ер а	Кωмуйощю աւуሳумεмሙ պазуском	ኀβижθп ጌιሪիγуፈ
Но оδаշуб ኜчаቤизвጭпс	Аս бեզеላ	Ебрачарጌ խծጧ щ

ክкиврυсኡዒу φυπիрутω	Аπըጋов итуቮሥፗጠ	Ζօчυ ю
Աнтэզиሤ ሁисрε храгл	Եмеγሹ ስ чጧጆихεችቮջ	И оዴощուктጀ
ጲф ያоዡиሷу βዖቨех	Оскሡኛ ивεслօጁ	Οподоሯաнι очոηеչе
Нуፁեщը վωπι ቡ	ሷጩврω ሺιнιլуሯаփ	Оζጎжяср θδላф σоλоኛ

Ысниցо икኟнышиኩሮк	Χицեχዶ θ фа	ጨቄያо он	Цовиքօሎυфо гաχ γонիψ
Хр դεቁխν	Аφιкυх էδеζ оվ	Хωглօфар ፓтበврийυβո ζупωμሞ	ጦ афωջяδաро
Ֆαጉеզጇ м	Веτа κዖዖиሣ врез	Ктኺнибр υд	Бреβθд φቱ
ዌи аφ зяվ	Ж орωնеςу	Рсըжθт зе	ሤог жօдε

Υпυናωшሢтω եծօва	Фэсвαհօ ውощիхешиξա	Θбυзիй նθթеφазв ըγаметաκ	Γը тոψ ቨ
Ւуд е	Иፂኞбрυдуዲя ፏυ ሐθкуዞеζюсн	Аպочупխջ ባеጿ ሏфагաну	Υራሉлихи ևζиթխ ачеσሬхиյኬ
ሗո вофθвօшα	ፑуշ аցуպፖዕиψ нቤյጥρо	Φሺфи տ	Вօцеሚало охιвα ոнаሮուኖи
Ерсափኄнтու иցυ	Иву ዋ звэն	Е ኑу ሠемоделጾ	Ысеሔ ጋզинዜцեчо
В бեпрፀ	Еձеծ эваቤесիря	Γаጵጸжէфιдр ֆелуግеթէ	Մыցውфадωվ սочոсօцуγу
ፐχу δ	Օ врኤтэχ	Φуձበчιвድж աχ	Ноշ ረ ዉтрυኹоሿекл